صفحه اصلی » مطالبات زنان؛ لقمه نانی و جرعه آبی؟

مطالبات زنان؛ لقمه نانی و جرعه آبی؟

  

سخنان آیت‌الله سید ابراهیم رئیسی مبنی بر این‌که « زنان و بانوان باید احساس کنند که در جامعه مورد پشتیبانی و حمایت هستند» نه تنها اشتباه نیست بلکه بسیار هم شیوا و دلنشین است.

سایت زنان بررسی می کند:‌ البته شاید درک زنان از «پشتیبانی و حمایت» با درک رئیس جمهور محترم کشورمان کمی متفاوت باشد. در جلسه «ستاد ملی زن و خانواده» که چند روز پیش به ریاست آیت‌الله سید ابراهیم رئیسی برگزار شد، ایشان با اشاره به جایگاه رفیع بانوان در جامعه، مسئله مهم جامعه امروز کشورمان را «زن و خانواده» دانستند. ایشان به‌درستی اذعان داشتند که فقط تکرار این سخن که «باید مشکلات زنان و خانواده رفع شود» بسنده کردن هیچ مشکلی را حل نمی‌کند و باید در این راستا اقدامات عملی انجام شود. اما آیا امور بانوان دستگاه‌ها تشریفاتی شده است؟

آقای رئیس جمهور، مهمترین نهاد در جامعه را «نهاد خانواده» دانست و اذعان داشت که موضوع زن و خانواده یکی از مواردی است که دشمنان ایران اسلامی به آن هجوم آورده‌اند. ایشان از پیش‌بینی و پیشگیری از مخاطرات این حوزه سخن گفت و با ایستادن در مقابل بدخواهان خواستار مراقبت جامعه از کیان خانواده شد. آقای رئیسی با تاکید بر لزوم رفع مشکلات اعطای تسهیلات به زنان سرپرست خانوار لازم دانست که حس حمایت زنان تقویت شود. ایشان در این جلسه به همراهی با اعضا، با تشکیل صندوق ضمانت زنان سرپرست خانوار و ارتقای جایگاه ساختار معاونت و مشاورین مرتبط با معاونت زنان در سازمان‌ها نیز موافقت کردند. البته در مورد تشکیل صندوق ضمانت، باید خاطرنشان کنیم که این سامانه یک تشکیلات نوپا و جدید نیست و سال‌هاست که با عناوین مختلف همین کار را انجام می‌دهد. چند سال پیش بود که مدیرعامل صندوق ضمانت سرمایه‌گذاری بخش تعاون از ضمانت تسهیلات زنان سرپرست خانوار تا سقف ۵۰۰ میلیون تومان با سفته خبر داد و مدعی شده بود که میزان صدور ضمانت‌نامه‌های صندوق در سال ۱۳۹۹ تا حدود ۳۰ درصد بیشتر از سال ۱۳۹۸ خواهد بود. البته متأسفانه این پیشرفت حاصل نشد. آقای «مهدی حسین‌نژاد» در آن زمان اظهار کرده‌بود که حمایت از زنان سرپرست خانوار، از اولویتهای صندوق بشمار میرود. ایشان در آن زمان هم در مورد حمایت از زنان سرپرست خانوار از بسته حمایتی و اعطای وام سخن گفته‌بود.

بیشتر بخوانید:

چند سال پیش بود که آقای «عباس رضایی» استاندار پیشین اصفهان در یک نشست تخصصی بانوان عضو شوراهای اسلامی شهر‌های استان اصفهان که با عنوان «بررسی راه‌کارهای افزایش مشارکت سیاسی زنان در انتخابات» برگزار شده‌بود، سخنان جالب و قابل تأملی را بیان کرده‌بود. ایشان با تأکید بر این‌که به دلیل وجود تحریم‌ها، شرایط اقتصادی و معیشتی مردم به مشکل برخورده، اذعان کرده‌بود که یکی از توفیقات الهی این است که مردم فهیم کشور، آگاه به شرایط موجود هستند. وی در آن زمان این تعهد را داده‌بود که ضابطه و چهارچوب‌های قانونی کشور اجرا شود و هرکس از خط قرمز‌ها عبور کند، عواقبش را خواهید دید. ایشان مدعی شده‌بود که در تلاش است که هماهنگی و یکدلی مردم خدشه دار نشود و اطلاع رسانی به مردم در صدر دستور کاری استانداری قرار گیرد.

آقای رضایی با ارائه پیشنهادی، خطاب به بانوان عضو در شوراهای اسلامی استان، از آن‌ها خواسته‌بود که تیمی را از بین بانوان فعال انتخاب کرده و در ضمن به استانداری نیز در مسیر مشارکت بیشتر بانوان به ویژه در انتخابات کمک کنند. ایشان به‌درستی توضیح داده‌بود که اگر قشر فرهیخته بانوان فعال شوند، خانواده‌ها نیز فعال می‌شوند و احساس نیاز به مشارکت زنان عینیت یافته و حضور زنان در انتخابات نشان دهنده بلوغ سیاسی کشور و نظام میباشد. فرارتر از آن، ایشان از بانوان خواسته بود که این «بلوغ سیاسی» را نشان دهند، یعنی در واقع از حقوق سیاسی و اجتماعی زنان دفاع کنند. پرواضح است که تشکل‌های زنان در افزایش آگاهی و ترغیب در مشارکت، یک نقش اساسی دارند. ایشان نهایتا از بانوان خواسته‌بود که این مطالبه را به مردم القا کنند که نمایندگان و کاندیداها حتما باید برنامه داشته‌باشند و برنامه‌هایشان را با مردم درمیان بگذارند. برنامه‌هایی که کاربردهای اساسی و واقعی و ملموس داشته‌باشند، مثل افزایش مشارکت زنان در مقامات قانونگذاری، سطوح مدیریتی و اجرایی رده‌بالا و مراتب مشابه. ایشان صراحتا از زنان خواسته بود که سطح مطالبات خود را به نیازهای روزمره تنزل ندهند.

مسلما زنان میهن اسلامیمان بخوبی به یاد دارند که چند سال پیش، «طرح ملی افزایش امنیت اجتماعی» مطرح و حتی اجرایی شده‌بود. به نقل از مسئولان در آن زمان، هدف از انجام این طرح، ارتقای ميزان اعتماد مردم به پليس و بازتاب آن در جامعه، کاهش جرايم، افزايش اقتدار پليس، افزايش احساس امنيت، قانون پذيری مردم و موارد مشابهی می‌بود. البته در ابتدا این طرح «برخورد با بدحجابی و مظاهر مانکنیسم» نامیده شد که پس از مدت کوتاهی تکذیب شد.

در حقیقت هم، این طرح، زنان جامعه را مورد هدف قرار داده‌بود. علی‌رغم گمان بعضی‌ها، این‌گونه برخوردها با زنان، اصولا ریشه و حتی ارتباطی با دین و مذهب ندارند. شاید در مقاطعی، به بهانه مسائل دینی شکل و شمایلی مذهبی به‌خود گرفته‌باشند، اما درحقیقت، این‌چنین برخوردها با زنان، قدمتی بسیار طولانی‌تر از ادیان دارند. در برخی از جوامع واپسگرا، حذف زیبایی‌های منسوب به زن و حتی خود زن، به‌عنوان یک راه‌کار موثر برای پیشگیری از ارتقا زنان پذیرفته‌شده‌بود. در جامعه‌ای که باید رو به پیشرفت و ترقی باشد، مطالباتی واقعی، حقیقی، مؤثر و مطلوب باید وجود داشته‌باشد. مواردی چون حق مشارکت زنان در حوزه‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، علمی، قضایی و حتی امنیتی و کلا رفاه و آسایش اجتماعی. در آمال یک جامعه مترقی، مسائلی مثل آزادی و حق انتخاب در هر زمینه‌ای، من‌جمله تحصیل، شغل و تشکیل خانواده باید مطرح باشد. تساوی حقوق زن و مرد باید در صدر دغدغه‌های زنان کشور باشد نه این‌که مسائل پیش‌پا افتاده‌ای مثل تماشای مسابقه فوتبال یا دریافت یک نان بخور و نمیر. یادمان باشد که در مورد مطالبات نیمی از جمعیت کشور حرف می‌زنیم نه یک طبقه و گروه اقلیت.

zanaan.com عضویت در کانال تلگرامی سایت زنان