صفحه اصلی » مقایسه موقعیت زنان در کشورهای اسلامی ـ بخش ششم (اندونزی)

مقایسه موقعیت زنان در کشورهای اسلامی ـ بخش ششم (اندونزی)

  

در ششمین نوشتار از سری مقاله‌های مربوط به «مقایسه موقعیت زنان در کشورهای اسلامی» این‌بار شرایط زنان در بزرگترین کشور اسلامی جهان، یعنی جمهوری اندونزی را بررسی می‌کنیم.

سایت زنان بررسی می کند: به دلیل دوری این کشور از خاورمیانه و تفاوت برجسته قومی جمعیتش، در مجموعه جزایر اندونزی، با مسلمانان خاورمیانه، نگرش به شرایط زندگی زنان در این کشور را جذاب می‌کند. آیا می‌دانستید زنان اندونزیایی در فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی حضور و مشارکت فعال دارند و بدون هیچ محدودیت قانونی می‌توانند در تمامی پست‌ها و مقامات اداری و سیاسی حضور پیدا کنند؟

کشور اندونزی بیش از ۲۷۰ میلیون نفر جمعیت دارد که تقریباً ۹۰ درصد این جمعیت مسلمان هستند. اندونزی چهارمین کشور پرجمعیت دنیا و در ضمن پر جمعیت‌ترین کشور مسلمان جهان است. مجمع‌الجزایر اندونزی در زمان‌های دور، یک سلطان‌نشین بود که در قرن میلادی۱۶ اسپانیایی‌ها آن را تصرف کردند. در سال ۱۷۴۰ هلندی‌ها شورش مردم جاکارتا را سرکوب کردند و از آن زمان، اندونزی تا پایان جنگ جهانی دوم به عنوان یک کشور مستعمره، تحت کنترل هلند باقی‌ماند. اسلام مدتی بعد از بسیاری كشورهای مسلمان دیگر وارد این كشور شد و به تدریج سراسر جزایر مسكونی آن‌ را فراگرفت و تحت پوشش قرار داد. در این مورد که ورود و گسترش اسلام در اندوزی نه از راه لشكر كشی، بلكه به‌گونه‌ای مسالمت آمیز و فرهنگی بوده، اتفاق نظر وجود دارد. ولیکن طریق ورود و گسترش اسلام، یکی از مبهم‌ترین مراحل تاریخ این کشور است.

در کشور اندونزی انتخابات آزاد برای ۴۰ نفر از اعضای مجلس نمایندگان صورت می‌گیرد و ۱۰۰ عضو دیگر نیز توسط رئیس جمهور انتصاب می‌گردد. رئیس جمهور در این کشور، رئیس حکومت و رئیس کشور است و همچنین فرمانده کل قوا نیروهای ملی مسلح محسوب می‌شود. مجمع شورای مردمی نیز در این کشور حائز اهمیت است. احمد سوکارنو «اتحادیه ملی‌گرایان اندونزی» را تشکیل داد و به رهبری این حزب سوسیالیستی در آمد ولی از سوی هلندی‌ها بازداشت شد و یرای سال‌ها عمرش را در زندان گذراند. وقتی‌که اندونزی به اشغال ژاپن درآمد، احمد سوکارنو به خدمت ژاپنی‌ها درآمد و عملاً فرماندار اندونزی تحت اشغال ژاپن شد. با تسلیم ژاپن در جنگ جهانی دوم، سوکارنو تشکیل جمهوری اندونزی به عنوان کشوری مستقل را اعلام کرد.

در سال ۱۹۵۰، پس از چند سال درگیری با هلندی‌ها اندونزی توانست استقلال کامل خود را به دست بیاورد و احمد سوکارنو به عنوان «پدر ملت» شناخته شد. در سال ۱۹۶۵ میلادی، با کودتایی معروف به «جنبش ۳۰ سپتامبر»، ژنرال محمد سوهارتو برای دو سال بر اختلافات شدید میان کمونیست‌ها و مسلمانان ناظر بود و نهایتاً توانست با سرکوبی قیام کمونیستی، در سال ۱۹۶۸ میلادی سیاست‌های ضد آمریکایی سوکارنو را وارونه ساخت و به حکومت رسید. ژنرال سوهارتو در سال ۱۹۹۸ میلادی از مقام خود استعفاء کرد و در یک نطق کوتاه ضمن عذرخواهی از مردم اندونزی از آنها درخواست کرد که از بشارالدین یوسف حبیبی تبعیت کنند. در سال ۱۹۹۹ میلادی، انتخابات ریاست جمهوری پس از ۳۰ سال انجام شد و رقیب یوسف حبیبی، خانم مگاواتی سوکارنو پوتری از حزب دموکرات به ریاست جمهوری رسید.

zanaan.com مگاواتی سوکارنوپوتریخانم مگاواتی سوکارنوپوتری کودکی خود را در کاخ ریاست جمهوری پدرش، سوکارنو گذراند که در زمانی که او فقط ۱۹ سال داشت از قدرت کناره گیری کرد. مگاواتی با حزب کوشش دموکراتیک اندونزی به صحنه سیاسی کشور وارد شد. وی پس از رسیدن به نمایندگی مجلس قانونگذاری عضو مجلس شورای مردم اندونزی نیز شد و به سرعت به محبوبیتی خیره کننده در میان مردم دست یافت. مگاواتی همچنین به عضویت کنگره اندونزی درآمد و در زمینه ارتقا سطح بهداشت و سلامت عمومی تلاش‌های فراوانی کرد. در اواسط سال ۱۹۹۷ میلادی اندونزی نیز از بحران مالی آسیا مستثنی نبود و دچار آشفتگی اقتصادی شدیدی در نظام اقتصادی‌اش شد. همزمان با افزایش خشم عمومی نسبت به نحوه فعالیت دولت در این کشور، فساد نیز در بطن دولت فراگیر شده بود و در نهایت رئیس جمهور وقت اندونزی سحارچو در سال ۱۹۹۸ میلادی استعفا کرد و معاون او حبیبیه جایگزین وی در دستگاه حاکم شد و بلافاصله مگاواتی را به عنوان معاون اول خود برگزید. مگاواتی که زمینه را برای رسیدن به مقام ریاست جمهوری هموار می دید برای فعالیت در این پست آماده شد و در انتخابات ۲۳ جولای سال ۲۰۰۱ میلادی این کشور شرکت کرد و با توجه به محبوبیتی که در زمان معاونت ریاست جمهوری بدست آورده بود پیروز انتخابات شد و دو نامزد دیگر را کنار گذاشت. بدین ترتیب او ششمین رئیس جمهور زن مسلمان پس از بوتو در پاکستان، خالده زیا در بنگلادش، تانسو چیلر در ترکیه، حسینا واجد در بنگلادش و مام مادیور بوی از سنگال شد. مگاواتی تا سال ۲۰۰۴ به عنوان رییس جمهور اندونزی فعالیت کرد و طی این مدت برخی از اطرافیان او باعث شدند محبوبیت وی در میان مردم کاهش پیدا کند.

بیشتر بخوانید:

در رابطه با نقش زنان در جامعه و حضور پر رنگ زنان که به پیشرفت چشم‌گیری تبدیل شده، آقای عبدالله بیک در توضیحاتی به یکی از مهمترین بخش‌های فرهنگ اسلامی در جامعه اندونزی اشاره می‌کند و با توضیح در باره حضور و مشارکت زنان در عرصه‌های مختلف اجتماع به این نتیجه می‌رسد که بخش اعظمی از جامعه از مشارکت فعال زنان بهره‌ می‌برد. او البته به چالش‌ها و فرصت‌های تمدن سازی با توجه به «تمدن نو اسلام» هم اهمیت می‌دهد و هم حضور و هم فعالیت زنان در عرصه‌های مختلف جامعه را الزامی می‌شمرد. در عرصه تجارت و کسب‌و‌کار، در شهرها و مراکز خرید و مراکز تجاری دیگر، در سراسر کشور اندونزی، حضور زنان امری واقعی و کاملا آشکار است. در بعضی از شرایط، حضور زنان حتی بیشتر از مردان است. به‌طور کلی، زنان اندونزیایی در فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی حضور و مشارکت فعال دارند و در قوانین این کشور هم هیچ محدودیتی برای زنان وجود ندارد و آنها می‌توانند در تمامی پست‌ها و مقامات اداری و سیاسی حضور پیدا کنند. در کل، هیچ فرقی بین زنان و مردان وجود ندارد.

zanaan.com لیلیانا ناتسیرشاید نگاهی کوتاه به زنان اندونزی در رشته ورزشی بدمینتون، نشان از توجه زیاد این کشور به فعالیت زنان در ورزش ملی این کشور را داشته‌باشد. خانم لیلیانا ناتسیر در رشته بدمینتون‌ مدال طلا بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ را ازآن خود کرد. در حوضه سیاست باید از خانم سوسی بودجياستوتی نام برد که برای سال‌ها وزیر امور دریایی و صید شیلات بود که در کشور پهناور اندونزی که مجموعه‌ای از حدود ۱۷۰۰۰ جزیره است، یکی از مهمترین مناسب شغلی در حکومت بشمار می‌آید. خانم گریس ناتالی در حال حاضر دبیرکل حزب همبستگی اندونزی است که بیشتر به امور زنان اهمیت می‌دهد. و نهایتاً باید نامی از خانم سری مولیانی برد که سال‌ها وزیر دارایی بود و در سال ۲۰۱۴ میلادی وی توسط مجله فوربز به عنوان ۳۸ مین زن قدرتمند جهان معرفی شد.

بیشتر بخوانید:

مقایسه موقعیت زنان در کشورهای اسلامی – بخش‌های یک تا پنج

در پایان لازم میبینیم که معضل «خشونت علیه زنان» هم اشاره کنیم. هرچند که این موضوع در کشور اندونزی هم مثل بسیاری از کشورهای دیگر به‌چشم می‌خورد ولی باید خاطرنشان کرد که فعالیت‌های چشمگیر «انجمن زنان برای عدالت و کمک حقوقی» که رهبری یک جنبش فراجنسیتی و ملی را برای تصویب قانون «مجرمانه‌شناختن خشونت خانگی» است را به‌عهده دارد و در این ضمینه بسیار فعال است. بر اساس بررسی قوانین کشورهای مترقی و پیشرفته، این انجمن طرح یک قانون ضد ‌خشونت خانگی را برای اندونزی تهیه و تنظیم کرد که در سال ۱۹۹۸ میلادی این حرکت به شکل‌گیری شبکه مبارزه برای حذف خشونت خانگی منجر شد که از گروه‌‌های مختلفی من‌جمله سازمان‌های مذهبی، گروه‌های کمک به قربانیان و مراکز زنان بحران‌زده تشکیل شده بود.

zanaan.com عضویت در کانال تلگرامی سایت زنان