صفحه اصلی » وزیر زن برای وزارت آموزش و پرورش

وزیر زن برای وزارت آموزش و پرورش

  

دو ماه از آغاز سال تحصیلی گذشته و وزارت آموزش و پرورش هنوز وزیر ندارد! وزارتخانه‌ای که یکی از مهم‌ترین و اساسی‌ترین دستگاه‌های اجرایی دولت و دارای جایگاه ویژه‌ای درشکل گیری آینده کشور است همچنان بدون سرپرست مانده و اکنون دولت باید به فکر گزینه سومی برای تصدی این وزارتخانه باشد، وزارتخانه‌ای که مسئولیت آموزش و پرورش کودکان و نوجوانان کشور را به عهده دارد و برای سرپرستی آن نقش مربیان اولیه و اصلی کودکان و نوجوانان یعنی زنان کشور به کلی به حاشیه رانده شده است.

سایت زنان بررسی می کند: اگر سال‌ها است که با انکار عدالت جنسیتی اجازه داده‌ایم باورهای سنتی نسبت به مشارکت زنان درفعالیت‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی با این توجیه که اولویت مسئولیت زن تنها تربیت فرزند است حقیقت شایستگی و بایستگی زنان برای تصدی مشاغل بالای مدیریت را مخفی کند،‌ چرا اکنون نمی خواهیم این باور را به بوته آ زمایش بگذاریم و از تجربه تعلیم و تربیت یک زن برای سرپرستی وزارتخانه‌ای که تمرکز آن بر آموزش و پرورش یا همان تعلیم و تربیت است استفاده کنیم؟

به طور کلی وضعیت اشتغال زنان کشورمان در پست‌های مدیریتی در دهه‌های اخیر بسیار نامطلوب بوده و آمارهای موجود نشان می دهد که تا سال گذشته تنها ۷ درصد از مدیران فعال را بانوان تشکیل می دادند درحالی که قرار بوده این میزان بر اساس ماده ۱۰۲ قانون برنامه ششم توسعه به ۳۰ درصد برسد. در عین حال به گفته فرحناز مینایی‌پور، مدیر کل سابق و زارت آموزش و پرورش در امور بانوان، تا سال گذشته از ۳۲ مدیر کل استانی تنها یک مدیرکل زن، از ۲۲۰ معاون مدیرکل استانی فقط ۲۳ نفر زن، از ۷۵۰ رئیس منطقه تنها ۲۴ نفر زن، و از ۳۲ مدیر کل کانون پرورش فکری تنها ۱۱ نفر زن بودند.

در مجموع، آمارها حاکی از آن است که تا پائیز سال گذشته ۶۰ درصد از فرهنگیان را زنان تشکیل می دادند که به معنای ۵۰۰ هزار معلم زن است، اما با توجه به تعداد ۷.۵ میلیون دختر دانش آموز در مدارس کشور این تعداد تنها حاکی از نبود تناسب میان شمار تعلیم دهنده و تعلیم گیرنده است، و افزون برآن تنها با ۷ درصد در مشاغل مدیریتی،‌ توانائی بانوان در پست‌های مدیریتی ارشد و اداره امور یک و زارت‌خانه که نیاز به مسئولیت پذیری، عدالت خواهی، تفکر سیستمی،‌ و آشنائی با اهمیت آموزش و پرورش دارد کاملا نادیده گرفته شده است.

به دنبال رای عدم اعتماد مجلس به نخستین گزینه برای سرپرستی وزارت آموزش و پرورش، زهره الهیان نماینده تهران در مجلس و عضو فراکسیون زنان خواستار معرفی یک زن به عنوان وزیر آموزش و پرورش شد. الهیان در صفحه توئیتر خود نوشت که جای خالی حضور زن در کابینه محسوس است، و با تاکید بر این که «حضور یک وزیر زن در عرصه تعلیم و تربیت منشاء اتفاقات خوب برای آینده فرزندانمان است» از آقای رئیسی خواست تا یک زن را به عنوان وزیر آموزش و پرورش معرفی کند.

ماه گذشته، دبیر کل سازمان ملل در مجمع عمومی این سازمان با اشاره به نقش زنان در پیشبرد صلح و امنیت و به عنوان رهبران آموزش در دنیا تاکید نمود که زنان نباید از تصمیم گیری‌ها کنار گذاشته شوند، و شکی نیست که ایفای نقش بانوان به عنوان رهبران آموزش تاثیر بسزایی در آینده دنیا خواهد داشت. به این ترتیب،‌ در حالی که دنیا با اعتبار بخشی به توانایی زنان در عرصه‌های فرهنگی، آموزشی، سیاسی و اقتصادی به دنبال ایجاد تغییراتی مثبت در زمینه مشارکت زنان است، متاسفانه ما هنوز نتوانسته ایم از مرز باور‌های سنتی عبور کنیم و آرمان مشارکت زنان را همچنان در غباری از انکار قرار داده ایم.

آمارهای جهانی نه تنها حکایت از توانایی و لیاقت زنان در اداره کشورها به عنوان رئیس مملکت،‌ نخست وزیر،‌ عضو کابینه و اشتغال در مناصب بالای اداری دارد،‌ بلکه گویای اعتماد به شایستگی زنان در عرصه آموزش کودکان و نوجوانان است. به عنوان نمونه، در اتحادیه اروپا زنان بخش عمده نیروی کار شاغل در عرصه آموزش و پرورش هستند و ۷۳ درصد از کل نیروی کار را تشکیل می دهند که این رقم نسبت به سال ۲۰۱۳ بیش از ۶ درصد افزایش داشته،‌ درحالی که تعداد مردان شاغل در عرصه آموزش و پرورش در همین بازه زمانی تنها ۲ درصد افزایش یافته است.

به گفته زهرا شجاعی،‌ دبیرکل مجمع زنان اصلاح‌طلب، در دولت سیزدهم وزیر زن وجود نخواهد داشت و اگر حتی زنی به عنوان وزیر معرفی شود مجلس به او رای اعتماد نخواهد داد،‌ زیرا باور به مدیریت زنان در جامعه نهادینه نشده است. از سوی دیگر،‌ نماینده سابق مجلس طیبه سیاوشی نیز پیش‌بینی کرده بود که دولت سیزدهم وزیر زن نخواهد داشت. سیاوشی در ادامه گفته بود الان شرایطی نیست که فکر کنیم حضور یک وزیر زن در کابینه باعث ایجاد یک وضعیت متفاوت شود چون این مطالبه به قدری تکرار شده و کسی به آن توجهی نکرده که الان خیلی دیگر دور از دسترس است. افزون بر آن، موضوع مهم این است که زنان پاکدست‌تر هستند و به همین دلیل ترجیح همه ممالک پیشرفته برای ایجاد توسعه پایدار این است که از جمعیت زنان هم در سیاست‌گذاری‌ها استفاده کنند، اما متاسفانه به رغم این که باید از نیم دیگر جمعیت استفاده شود،‌ این رویه در کشور ما وجود نداشته است.

در حالی که تازه‌ترین گزارش شکاف جنسیتی مجمع جهانی اقتصاد ما را در میان ۱۵۶ کشور جهان در رتیه ۱۵۰ و درکنار کشورهایی چون افغانستان، عراق،‌ یمن و کنگو قرار داده است، هنوز قبول نکرده‌ایم که رفع این تبعیض باید در اولویت برنامه‌های دولت و حمایت همه نهاد‌ها و ارکان جامعه باشد. به گفته زهرا بهرام‌نژاد ما هنوز نتوانسته‌ایم در سایه جمهوریت نظام سیاسی کشور و اسلامیت به یک رویکرد واحد نسبت به زنان دست پیدا کنیم و گره آن جا است که گروه‌ها و احزاب سیاسی و حاکمیتی هنوز در بستر فضای نامشخص، تکریم زنان را تنها در حفاظت می دانند.

zanaan.com عضویت در کانال تلگرامی سایت زنان